സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഉടഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ ആരും കരഞ്ഞു പോകും; ഈ കണ്ണീർ തോരാൻ അധികൃതർക്ക് മറുപടിയുണ്ടോ?

 

കലോത്സവ വേദിയിൽ വെറും പ്രകടനങ്ങളല്ല, ഒരു കൂട്ടം വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വിയർപ്പും സ്വപ്നങ്ങളുമാണ് അരങ്ങേറുന്നത്. എന്നാൽ വിധിനിർണ്ണയത്തിലെ പാളിച്ചകളും അശ്രദ്ധയും ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വർഷങ്ങളായുള്ള അധ്വാനത്തെ നിഷ്പ്രഭമാക്കുമ്പോൾ ആ വേദന വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്.

"കരയാനും പാടില്ലേ... വേദന കൊണ്ടാ സാറേ..." എന്ന ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ ചോദ്യം കേവലം ഒരു രോദനമല്ല. കലയെ സ്നേഹിക്കുന്ന, അതിനായി പകലന്തിയോളം കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും ഉള്ളിലെ നോവാണത്. ലക്ഷങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചും കഠിനമായ പരിശീലനം നടത്തിയും വേദിയിലെത്തുന്നവർക്ക് അർഹമായ പരിഗണന ലഭിക്കാതെ പോകുമ്പോൾ, നീതിക്കായി അവർക്ക് അധികൃതരുടെ മുന്നിൽ കണ്ണീരോടെ കൈകൂപ്പേണ്ടി വരുന്നത് എത്രത്തോളം ദൗർഭാഗ്യകരമാണ്!

ഒരു അപ്പീലിനായി പതിനായിരങ്ങൾ കെട്ടിവെക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയും, കോടതി വരാന്തകളിൽ നീതിക്കായി കാത്തുനിൽക്കേണ്ടി വരുന്നതും സാധാരണക്കാരായ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്. കലോത്സവങ്ങൾ കേവലം ഒരു മത്സരമായി മാത്രം കാണാതെ, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കഠിനാധ്വാനത്തെയും വികാരങ്ങളെയും മാനിക്കാൻ സംഘാടകരും വിധികർത്താക്കളും തയ്യാറാകണം.